Αυτό είναι το σαβουάρ-βιβρ του Facebook

Συνολικά οι οδηγίες χρήσης του Facebook ξεπερνάνε τις 23 σελίδες και περιλαμβάνουν αυτό που λέμε “τα πάντα όλα” για τη βίαιη συμπεριφορά, την ασφάλεια, το αμφιλεγόμενο περιεχόμενο, τον σεβασμό της πνευματικής ιδιοκτησίας και -μέσα σε όλα αυτά- την προστασία των παιδιών και εφήβων. Η αλήθεια είναι ότι το Facebook προσπάθησε με τις εκτενέστατες οδηγίες χρήσης να καλύψει τις περισσότερες περιπτώσεις πηγής κινδύνων. Για παράδειγμα, για τις αυτοκτονίες και τον αυτοτραυματισμό αναφέρει πως δεν επιτρέπονται οι δημοσιεύσεις που έχουν:

Περιεχόμενο που προωθεί, προτρέπει, συντονίζει ή παρέχει οδηγίες για:
Αυτοκτονία
Αυτοτραυματισμό
Διατροφικές διαταραχές
Περιεχόμενο για τον αυτοτραυματισμό που περιλαμβάνει σλόγκαν προώθησης, χωρίς σαφείς δηλώσεις κατά του αυτοτραυματισμού

Εκτός από περιορισμένες περιπτώσεις που χρήζουν δημοσίευσης, η δημοσίευση περιεχομένου που απεικονίζει κάποιο άτομο που επιχειρεί να αυτοκτονήσει ή έχει αυτοκτονήσει αντιβαίνει στις πολιτικές μας
Για τα παιδιά και τη σεξουαλική εκμετάλλευση, το Facebook γίνεται -ευλόγως- περισσότερο αναλυτικό για το περιεχόμενο που δεν επιτρέπεται να δημοσιοποιηθεί και -ενδεχομένως- να φέρει την Αστυνομία στην πόρτα του χρήστη.
Για το θέμα της παρενόχλησης (ή bullying) το Facebook αναφέρει πως αφαιρεί το περιεχόμενο εκείνο που:
“στοχεύει εσκεμμένα συγκεκριμένα άτομα με σκοπό να τα υποβαθμίσει ή να τα εξευτελίσει. Αναγνωρίζουμε ότι ο εκφοβισμός μπορεί να είναι εξαιρετικά επιβλαβής για τους ανηλίκους και οι πολιτικές μας παρέχουν αυξημένη προστασία στους ανηλίκους επειδή είναι πιο ευάλωτοι και επιρρεπείς στον διαδικτυακό εκφοβισμό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ζητάμε από το άτομο που αποτελεί στόχο του εκφοβισμού να μας αναφέρει το σχετικό περιεχόμενο προκειμένου να το αφαιρέσουμε.”
 
Photo credit: geralt


Οι Έλληνες Μαμπάδες του Φέισμπουκ είναι εδώ επιτέλους

Ξέραμε για τις “μανούλες του Facebook” που έχουν αφήσει μερικά αλήστου μνήμης μαργαριτάρια, όπως αυτό εδώ:

ή αυτό:

ή αυτό:

Και η απάντηση ήρθε και ήταν συντονισμένη. Οι Έλληνες Μπαμπάδες του Φέισμπουκ είναι πρώτα πρώτα γεμάτοι απορίες. “Ο φίλος έκανε δίδυμα αγοράκια και τώρα έχει τον γιο του διπλό. Θέλει κανείς να ανταλλάξει;” ρωτάει ένας πατέρας, ενώ ένας άλλος μάλλον υπερπροστατευτικός ζητά βοήθεια:

Ομως πάντα υπάρχει η περίπτωση να λοξοκοιτάξει ένας μπαμπάς προς άλλες σελίδες, ψαρεύοντας καταπληκτικά μαργαριτάρια.

Ή να δούμε έναν πατέρα που αναζητά το καλύτερο για το παιδί του

΄Η, τέλος, έναν πατέρα που ανοίγει ένα νέο χρυσό κεφάλαιο στο βιβλίο “΄Άσε αγάπη, θα βγάλω εγώ το μωρό σήμερα”.

Ολα ξεκίνησαν από αυτό το δημοσίευμα του Provocateur και κατέληξαν σε αυτό το... φεϊσμπουκικό αριστούργημα. Like με τα χίλια.. :)


Τα κλικ που δεν χρειάζεται να γίνονται

Ενα δημοσίευμα στο Pathfinder.gr από τον Χάρη Τζαννή αναφέρεται σε ένα μάλλον κλασικό για τα δεδομένα της κοινωνικής δικτύωσης θέμα – τη δημοσίευση φωτογραφιών παιδιών.
Στην προ Facebook (και Web μη σου πω) εποχή σχεδόν κάθε φωτογραφείο που σεβόταν τον εαυτό του είχε στη βιτρίνα του στιγμιότυπα από γάμους ή βαφτίσεις. Ηταν η διαφήμιση των ικανοτήτων του φωτογράφου, όμως -θέλω να πιστεύω, ή, έστω, θα έπρεπε- ο επαγγελματίας θα είχε ζητήσει την άδεια των εικονιζομένων.
Αυτό το τελευταίο, η άδεια δηλαδή, τείνει να εκλείψει στον ψηφιακό κόσμο. Είναι εύκολο κάποιος να δημοσιεύσει μια φωτογραφία σου στο Facebook για παράδειγμα και, μάλιστα, να σε διασυνδέσει με αυτή μέσω του tagging.
Για τους ανηλίκους τα πράγματα είναι χειρότερα. Ακόμα και άνθρωποι που έχουν μια κάποια ψηφιακή παιδεία δημοσιεύουν φωτογραφίες των παιδιών τους ή των ανιψιών τους. Πάνω στη χαρά μιας επέτειου γενεθλίων ή μιας όμορφης οικογενειακής στιγμής “ταίζουν” το Facebook με πολύτιμα στοιχεία και αυτό ίσως να είναι το μικρότερο κακό, αν σκεφτείς τι τριγυρίζει “εκεί έξω”.
Εχοντας συνηθίσει να δείχνουμε σε όλους τι τρώμε, πού βρισκόμαστε, με ποιους βρισκόμαστε, τι κάνουμε, πέραν του ότι περιορίζουμε αυτοβούλως τον ιδιωτικό μας χώρο εθιζόμαστε σε μια κατάσταση που όλα και όλοι πρέπει να έχουν δημόσια παρουσία.
Οι ενήλικες μπορούν να το διαχειριστούν αυτό μέσω των ρυθμίσεων του Facebook ή με τη μεταξύ τους επικοινωνία, τα εργαλεία (on και off line είναι διαθέσιμα για όποιον το επιθυμεί), όμως τα παιδιά γιατί πολλές φορές αντιμετωπίζονται ως τρόπαια ή ως κάτι που πρέπει να έχει σώνει και καλά παρουσία στα κοινωνικά δίκτυα; Δεν μας φτάνουν οι γάτες;
Λίγες ημέρες μετά την απόκτηση ενός Android τηλεφώνου, αυτό άρχισε να σφυρίζει μέσα στη μέση της νύχτας. Διαπίστωσα -αρκούντως άβολα- πως μια σειρά φωτογραφιών είχαν ανεβεί στη “μερίδα” μου στο Google+ Δεν ήταν διαθέσιμες δημόσια, αλλά ξαφνικά -και από αβλεψία στις ρυθμίσεις εκ μέρους μου- ήταν κάπου σε ένα ψηφιακό σύννεφο κα περίμεναν την επόμενη εντολή μου. Τις διέγραψα και ρύθμισα το τηλέφωνο να μην το ξαναπράξει.
Ηταν μια ενοχλητική υπόμνηση πως η ενεργοποιημένη ρύθμιση στις ηλεκτρονικές συσκευές είναι αυτή της δημοσίευσης. Η κόρη μου -που εμφανιζόταν σε αρκετές από τις φωτογραφίες- δεν έχει καμία δουλειά με όλο αυτό, εκτός και αν κάποια στιγμή το αποφασίσει, αδυνατώ να κατανοήσω γιατί οι διάφορες Google και Facebook θεωρούν πως γνωρίζουν καλύτερα.
Δεν γνωρίζουν καλύτερα.
Δεν συμπεριφέρονται όπως ο επαγγελματίας φωτογράφος της γειτονιάς.
Θα έπρεπε.
Επιστροφή στους ανθρώπους. Γιατί οι φωτογραφίες των παιδιών μας πρέπει να δημοσιεύονται στα κοινωνικά δίκτυα; Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος, εκτός και αν το να ταϊζεις τις μηχανές αλγορίθμων και να δημιουργείς ψηφιακό προφίλ ανθρώπων που δεν έχουν καν δικαίωμα χρήσης του Facebook είναι κάτι που πρέπει να το κάνει ένας γονιός.
Μας φτάνουν και μας περισσεύουν οι γάτες...
 
 
 


«Μπαμπά, θέλω κι εγώ προφίλ στο Facebook, όλοι οι φίλοι μου έχουν!»

Βρισκόμαστε για τα καλά στην ψηφιακή εποχή κι ένα αίτημα που σύντομα θα αντιμετωπίσουν ή ήδη έχουν αντιμετωπίσει οι γονείς, είναι αυτό της χρήσης των social networks από τα παιδιά. Το Facebook, το Twitter, το ask.fm και άλλα δίκτυα, αποτρέπουν την χρήση τους από παιδιά κάτω των 13. Όμως ποια είναι η σωστή ηλικία για να μπουν τα παιδιά στα socialnetworksκαι πως μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για τη καλή χρήση τους;
Η απάντηση σαφώς δεν είναι απλή. Πολλά παιδιά δηλώνουν ψεύτικη ηλικία και χρησιμοποιούν τα social media κανονικά, τις περισσότερες φορές χωρίς οι γονείς να το γνωρίζουν. Τα παιδιά μου, ευτυχώς, μου το ζήτησαν, ο ένας στα 13 και ο άλλος στα 11 και δέχτηκα, θέτοντας παράλληλα πολλούς περιορισμούς και μετά από μια μεγάλη κουβέντα για τους κινδύνους που ενδέχεται να αντιμετωπίσουν από ενηλίκους αλλά και από συμμαθητές και φίλους. Βασική προϋπόθεση ήταν η χρήση του από τον κοινό υπολογιστή του σπιτιού, για περιορισμένο χρόνο και κουβέντα μαζί μου αν κάτι τα κάνει να νιώθουν άβολα. Επιπλέον τους ζήτησα να διατηρούν κλειδωμένο προφίλ, με αποδοχή αιτημάτων φιλίας μόνο από παιδιά που γνωρίζουν και συμπαθούν και να μην δίνουν προσωπικά στοιχεία σε κανένα και για κανένα λόγο. Δείτε εδώ τις ρυθμίσεις απορρήτου του Facebook. Επίσης στο Facebook θα βρείτε ένα κέντρο βοήθειας, το οποίο εξηγεί πως μπορείτε, αν θέλετε, να κάνετε αναφορά για χρήση του από παιδιά κάτω των 13, πως να αφαιρέσετε τις φωτογραφίες των παιδιών σας και πως να αναφέρετε περιστατικά κατάχρησης.
Η χρήση των social networks μπορεί να φαίνεται απλή σαν ένα παιχνίδι αλλά δεν είναι, σε καμία περίπτωση. Αν τα παιδιά μπορούν να τα χειρίζονται υπεύθυνα και με ανοιχτό πάντα τον δίαυλο επικοινωνίας μαζί σας, καλώς. Μη ξεχνάτε ότι η απόφαση είναι δική σας. Μιλήστε στα παιδιά σας για την επικοινωνία σε καθεστώς ανωνυμίας και για το bullying. Μιλήστε τους για τους μικρούς ή μεγάλους συναισθηματικούς εκβιασμούς που μπορεί να υπάρξουν, για τις λάθος εντυπώσεις που ενδεχομένως να δημιουργήσει μια γραπτή μορφή επικοινωνίας. Μην υπεκφεύγετε και μην προσπαθήσετε να αμβλύνετε τους κινδύνους, ούτε βέβαια να τρομοκρατήσετε τα παιδιά. Δημιουργήστε συνθήκες εμπιστοσύνης με το παιδί ώστε να προστρέξει σε εσάς όταν κι εάν συναντήσει προβλήματα.
Θα επανέλθουμε σύντομα στο θέμα με νεότερο post γιατί πιστεύουμε ότι οι καλά πληροφορημένοι γονείς μπορούν να προστατέψουν πιο αποτελεσματικά τα παιδιά τους.