Καλοκαιριού εγκώμιο

Τα τζιτζίκια ας πούμε, παρεξηγημένα από τον “διδακτικό” μύθο του Αισώπου, αλλά αν σκεφτείς πως το καλοκαίρι είναι η μόνη εποχή του χρόνου με δικό της ήχο χάρη σε αυτά, θα τα ακούσεις με άλλο αυτί (και θα τα δεις με άλλο μάτι)

Το κύμα της θάλασσας, όπως βγαίνει στην άμμο και επιστρέφει ή, σε άλλες παραλίες, ανακατεύει τα βότσαλα πριν επιστρέψει πίσω, που εσύ ακολουθείς την αντίστροφη πορεία, πέφτεις μέσα της και αποτραβιέσαι

Τα γέλια. Των παιδιών ως επί το πλείστον. Δίπλα στη θάλασσα συνήθως, ή σε μια πλακοστρωμένη αυλή.

Κάποιος που μαγειρεύει, κυρίως χρώματα. Πράσινο και κόκκινο και μοβ και λευκό και λευκοκίτρινο. Μπριαμ και γεμιστά. Πιπεριές και ντομάτες. Κολοκυθάκια και μελιτζάνες.

Το νερό. Όπως φεύγει από το λάστιχο και πέφτει στην προηγούμενη πλακοστρωμένη αυλή, ένα μεσημέρι από αυτά που σκάει ο τζίτζικας.

Το φως τα βράδια. Ας είναι από το φεγγάρι, ας είναι από φακούς μέσα σε μια νύχτα, ή από μια αυτοσχέδια φωτιά σε μια παραλία ή το φευγαλέο φως που αφήνουν πίσω τους τα πεφταστέρια.

Το μαχαίρι στη φλούδα. Αυτός ο ξερός όλο υποσχέσεις δροσιάς ήχος που κάνει η φλούδα του καρπουζιού όταν υποχωρεί στην πίεση του μαχαιριού.

Το πεπόνι. Η νοικοκυρεμένη απάντηση της Φύσης στα αναρχικά κουκούτσια του καρπουζιού. Και εσύ στη μέση να ακροβατείς μεταξύ τάξης και αταξίας, μεταξύ κόκκινου και λευκοκίτρινου.

Το καλαμπόκι στη θράκα, όπως καψαλίζεται στις άκρες, σου καίει τα ακροδάχτυλα, εκεί απάνω του ανακαλύπτεις για πρώτη φορά πως και το αλάτι έχει μυρωδιά.

Το ροδάκινο. Υπάρχει μια χαρακτηριστική στιγμή που φωνάζει καλοκαίρι ίσως περισσότερο απ’ ο,τιδήποτε άλλο. Τα ώριμα κιτρινόσαρκα ροδάκινα, αυτά που στην πρώτη δαγκωνιά σε κάνουν να αναρωτιέσαι πού βρέθηκε τόσος χυμός και πώς θα τον διαχειριστείς τώρα έτσι όπως γέμισε το στόμα και βρίσκεσαι να φιλάς ένα ροδάκινο και ξαφνικά μια σταγόνα γλιστράει, ταξιδεύει με φόρα από τα δάχτυλα προς τον αγκώνα, αχ και τι θα κάνεις τώρα είναι ενοχλητική αυτή η σταγόνα που γλιστράει και κατευθύνεται προς τον αγκώνα,  αλλά εσύ έχεις βρεθεί να φιλάς ένα ροδάκινο και αυτό είναι ωραίο και λίγο γουρουνιά αν το καλοσκεφτείς έτσι όπως αρχίζουν και στάζουν τα ζουμιά γύρω, αλλά πόσο καλοκαίρι και σκέφτεσαι πως σε λίγα δευτερόλεπτα ο ήλιος θα τα έχει στεγνώσει όλα και εσύ θα κολλάς. Αλλά, ευτυχώς, θα τα λύσεις όλα με μια βουτιά στη θάλασσα που είναι δίπλα. Το καλοκαίρι η θάλασσα πάντα (πρέπει να) είναι δίπλα...

Photo credit:
Jake Givens


Να έχεις κάτι για να ζήσεις…

Απευθυνόμενος στον γιό του έχει γράψει ένα ποίημα, ίσως εξομολόγηση να είναι πιο σωστή περιγραφή, όπου ξεκινά με μια ερώτηση που τρία λεπτά αργότερα, στο τέλος,επαναδιατυπώνεται γιατί δεν υπάρχει ίσως καλύτερος τρόπος για να κλείσει αυτός ο δυνατός μονόλογος. Ξεκινά λοιπόν έτσι:

Ποιος είναι περισσότερο επικίνδυνος;
Εκείνος που δεν φοβάται να πεθάνει,
ή εκείνος που έχει βρει κάτι για να ζήσει;

Ομολογουμένως πρόκειται για εξαιρετική ερώτηση και λίγο πιο μετά, επαναλαμβάνεται στο δίλημμα ζωής-θανάτου κάπως διαφορετικά:

Θυμάμαι όταν του μίλησα πρώτη φορά από το τηλέφωνο, ήμουν σε μια παράσταση στο Τέξας και του είπα: Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να σε κάνω υπερήφανο
Πιθανότατα δεν είχε ιδέα για το τι έλεγα,
Αλλά απάντησε:
Σε αγαπώ
Και έκλαψα
Ζω
Εσύ μπορεί να μη φοβάσαι να πεθάνεις
Αλλά εγώ βρήκα κάτι για να ζήσω
Και αυτό είναι ένα επικίνδυνο κίνητρο

Η εξομολόγηση, ο μονόλογος, το ποίημα του Harold Green είναι κομμάτι της ιστορίας του Σικάγο, καθώς ο καλλιτέχνης το ερμήνευσε στην τελετή ορκωμοσίας του δημάρχου της πόλης, του Rahm Enanuel, το 2015, όπου το είπε έτσι:


Λερωθείτε και λασπωθείτε, κάνει καλό

Είχαμε αναφερθεί και στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν στα όσα λένε επιστήμονες σχετικά με τα οφέλη της μη καθαριότητας ή, ίσως, τα πλεονεκτήματα του να μην τρέχεις κάθε τρεις και λίγο να πλένεις τα χέρια σου.
Το αντικείμενο των σπουδών του Jack Gilbert στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο είναι τα μικροβιακά οικοσυστήματα και όταν έγινε πατέρας για δεύτερη φορά αποφάσισε να μελετήσει όσα γνωρίζουμε σχετικά με την επαφή των παιδιών μας με τα μικρόβια και, β΄βαια, τη βρωμιά.
Ο Gilbert λέει στο NPR πως στις περισσότερες περιπτώσεις η έκθεση στα μικρόβια κάνει καλό. Αντί, για παράδειγμα, να αποστειρώσεις την πιπίλα του μωρού επειδή έπεσε κάτω δεν έχεις παρά να την βάλεις στο στόμα σου και μετά να τη δώσεις στο παιδί. Μια τέτοια ενέργεια θα ενεργοποιήσει το ανοσοποιητικό του σύστημα που χάρη στην εξάσκηση θα γίνει ισχυρότερο, λέει ο Gilbert, δεν μπορεί κοτζάμ επιστήμονας άνθρωπος είναι. Αν το σκεφτείς λίγο, μπορεί σε λίγο προχωρημένες περιπτώσεις να κάνεις κάτι ακόμα πιο απλό, να φυσάς την πιπίλα πριν την ξαναδώσεις στο παιδί. Τέλος πάντων, στη συνέντευξή του που την έδωσε με την αφορμή της κυκλοφορίας του βιβλίου Dirt is Good (η βρωμιά είναι καλή) λέει πως γενικά υπερ-απολυμαίνουμε τα παιδιά μας. “Αν το παιδί παίζει με έναν σκύλο και εκείνος του γλείψει το πρόσωπο, δεν συμβαίνει κάτι κακό, αντιθέτως θα μπορούσε να αποδειχθεί ιδιαίτερα ωφέλιμο για την υγεία του παιδιού” λέει. Συνήθως, προσθέτει, τα απολυμαντικά χεριών είναι κακά και καλύτερα να προτιμά κανείς το χλιαρό νερό με σαπούνι, ενώ παράλληλα σημειώνει πως λόγω του τρόπου ζωής το ανοσοποιητικό σύστημα των παιδιών γίνεται πολύ ευαίσθητο με αποτέλεσμα να εκδηλώνονται περισότερο συχνά αλλεργίες. Εφόσον έχουν γίνει τα προβλεπόμενα εμβόλια (είπαμε να λερωθούμε, όχι να πάθουμε τέτανο), μπορούμε να αφήσουμε το παιδί μας να γνωρίσει τον κόσμο, γεμίζοντας το πλυντήριο με άπλυτα. Γι’αυτό, άλλωστε, φτιάχτηκαν τα πλυντήρια.


Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία

Ως έδρα 4 (ή 4,5) εκατ. ανθρώπων η Αττική είναι ένα πολύβουο μέρος και ο όρος “ήσυχη παραλία” δηλώνει συνήθως εκείνες που είναι πιο δύσκολες στην πρόσβαση ή βρίσκονται σε μέρη όπως “στη μέση του πουθενά” και “στου διαόλου τον κόπανο”. Αγνωστο γιατί ο διάβολος άφησε τον κόπανό του τόσο μακριά, σε κάθε περίπτωση είναι χρήσιμο εργαλείο, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο post.

Οσοι λοιπόν μένουμε στη μεγάλη πόλη γνωρίζουμε πως τα Σάββατα οι παραλίες είναι λιγότεροι πολύβουες σε σχέση με τις Κυριακές και πως οι αμμώδεις παραλίες είναι πάντα πιο δημοφιλείς σε σχέση με τις άλλες, ιδίως μεταξύ των παιδιών. Αλλωστε η ελληνική μουσική έχει βάλει τη διαχωριστική γραμμή, στου γιαλού τα βοτσαλάκια κάθονται δυο καβουράκια, αλλά είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια. Άρα, στα βοτσαλάκια έχουμε καημούς, στην άμμο κατασκευές και τα παιδιά δέον είναι να ασχολούνται με το δεύτερο.

Ναι, θα πείτε τώρα, αλλά μήπως να βρίσκαμε καμία παραλία που να μην έχει γίνει πρώτη μούρη στο Καβούρι -το οποίο Καβούρι καλό και άγιο είναι αλλά είναι και πολύβουο;

Αναζητούμε εδώ και χρόνια λύσεις στα ανατολικά και τα νότια του νομού της Αττικής και έχουμε προτάσεις με χάρτες.

Αγιος Πέτρος, Σούνιο. Θα κάνεις γύρω στα 60 χλμ. Στενή παραλία με βοτσαλάκια έξω και πέτρες μέσα, όπου το μέσα είναι ένα κατά βάση απάνεμο φυσικό λιμάνι με θέα τον ναό του Ποσειδώνα. Δεν είναι η πρώτη σκέψη που θα έχεις να κάνεις αν έχεις παιδιά αλλά κατά κανόνα δεν έχει κόσμο και είναι σχετικά κοντά στο Λαύριο για τα παγωτά και τα υπόλοιπα της εξόρμησης. O βυθός θα προκαλέσει ενδιαφέρον στα πιτσιρίκια αν τους αρέσει να βουτάνε με μάσκες, συνιστάται να έχετε από εκείνα τα λαστιχένια παπούτσια γιατί αφενός κάποιες πέτρες γλυστράνε πολύ, αφετέρου μπορεί να συναντήσετε κανέναν ξέμπαρκο αχινό. Από υποδομή δεν έχει τίποτα, η σήμανση είναι λίγο κρυφή, ο μικρός χωματόδρομος των 200 μέτρων που χωρίζει τον παραλιακό δρόμο από την παραλία είναι βατός και δεν πρέπει να σου προκαλέσει ανησυχία, καλύτερα πάτησε εδώ για τον χάρτη.

Πούντα Ζέζα Λαυρίου. Ευκολότερη από πλευράς σήμανσης τη βοηθάει το γεγονός ότι δίπλα βρίσκεται παιδική κατασκήνωση, άρα υπάρχει εύκολη πρόσβαση σε καφέ και νερό. Αμμουδιά και βατή είσοδος στο νερό κοντύτερα από το Λαύριο, μας αρέσει ιδιαιτέρως, ο χάρτης είναι εδώ και θα υπολογίσεις γύρω στα 60 χλμ διαδρομής, περίπου μία ώρα αν έρχεσαι από τα νότια ή 45 λεπτά αν χρησιμοποιήσεις Αττική Οδό και τον γρήγορο δρόμο που ακολουθεί και σε βγάζει στο Λαύριο.

Χάρακας στα Λεγραινά. Αρκετά γνωστή στην περιοχή,  συγκεντρώνει αρκετό κόσμο αλλά έχει ανοχές με την έννοια ότι δεν πήζει εύκολα. Φυσικά όλα εξαρτώνται από την ημέρα και την ώρα πρόσβασης. Υπάρχει παραλιακό μπαρ για τα δέοντα.

Παραλία Λεγραινών. Γνωστή και αυτή στην ευρύτερη περιοχή, αμμώδης (άρα παίρνει βαθμό προτίμησης από τα πιτσιρίκια) και κοντά σε ταβέρνες και συναφείς υποδομές. Στα συν, τα δεντράκια στο πάνω μέρος της παραλίας για όσους αναζητούν φυσική σκιά.

Κακιά Θάλασσα Κερατέας. Οργανωμένη πλαζ με ό,τι σημαίνει αυτό και με ένα όνομα που προκαλεί δέος. Αρκετά δημοφιλής στους περιοίκους και σε όσους παραθερίζουν στην ευρύτερη περιοχή το καλοκαίρι (και δεν είναι λίγοι), τις Κυριακές έχει την τάση να βουλιάζει.

Αλθέα, Αγίας Μαρίνας. Επιστροφή στα νότια και σε σχετικά μικρότερη απόσταση από τα νότια προάστια της Αθήνας βρίσκουμε μια παραλία που έχει και το παρατσούκλι Σκαλάκια. Μικρή παραλία άνευ υποδομών την οποία φαίνεται να συμπαθούν αρκετοί τα τελευταία χρόνια. Γύρω στα 30 χλμ. από την ωραία μας πόλη.

Πόρτο Γερμενό - Ψάθα. Αν ισχύει το αξίωμα όσο πιο μακριά από την πόλη τόσο το καλύτερο ίσως είναι καλύτερο να τραβήξετε δυτικά προς το Πόρτο Γερμενό και την, ας πούμε γειτονική, της Ψάθας του Αλεποχωρίου. Η διαδρομή από τα δυτικά του νομού Αττικής έχει μεν ενδιαφέρουσα φυσική ομορφιά αλλά έχει αρκετές στροφές και μπορεί να ζαλίσει τους μικρότερους συνεπιβάτες. Υπολογίστε πως με τυπική χαλαρή οδήγηση χρειάζεται περίπου 1 ώρα και 20 λεπτά για το Πόρτο Γερμενό, ενδεχομένως άλλο ένα 20λεπτο για την Ψάθα αλλά όλα είναι σχετικά και εξαρτώνται φυσικά από το πόσοι άλλοι θα έχουν την ίδια ιδέα με εσάς. Κρυστάλλινα νερά (και εδώ), οργανωμένες καταστάσεις με ομπρέλες ή/και καταστήματα εξυπηρέτησης, μάλλον προτείνεται για μονοήμερη εξόρμηση με τις δέουσες προετοιμασίες.

Και πόσο θα κοστίσουν αυτές οι βόλτες; Έχουμε να κάνουμε με αποστάσεις που με την επιστροφή φτάνουν τα 120 χλμ,  για τις παραλίες στα νότια ή τα ανατολικά άρα αν το Ι.Χ. καίει βενζίνη και γύρω στα 9 λίτρα ανά 100 χλμ με 1,5 ευρώ την βενζίνη έχουμε 21 ευρώ για τις μετακινήσεις συν καφέδες, αναψυκτικά και φαγητό, εάν φυσικά δεν φύγετε οργανωμένοι από το σπίτι. Αντιηλιακό οπωσδήποτε και για τις ώρες που αποφεύγεις την έκθεση στον ήλιο λόγω της UV ακτινοβολίας συμβουλεύεσαι διάφορες online υπηρεσίες, για παράδειγμα του Meteo.gr.

Τα περί ηλίου και ισχύουν φυσικά και για την περίπτωση που ο προορισμός είναι στα δυτικά, όπου όμως θα υπολογίσετε για την απόσταση τα 160-180 χλμ. μετ' επιστροφής βεβαίως, οπότε το κόστος της μετακίνησης ανεβαίνει περίπου 27 ευρώ, άνευ των διοδίων που μάλλον δεν θα τα γλιτώσετε οπότε ανεβάζουμε τον προϋπολογισμό για τη διαδρομή στα 35 ευρώ πάνω κάτω.

Πριν φύγεις, δες και το παλαιότερό μας και τώρα που το'φερε η κουβέντα, τι κάνουμε αν φοβάται το νερό;

Ξεχάσαμε κάτι; Κάναμε λάθος; Άφησέ μας ένα σχόλιο και επανερχόμαστε.


Πετάλι για 3.000 χιλιόμετρα και για καλό σκοπό

 
Η Αμπιγκέιλ και ο αδερφός της περνούσαν τις διακοπές τους όταν βρέθηκαν και οι δύο να επιπλέουν αναίσθητοι στην πισίνα του ξενοδοχείου τους. Οι γιατροί δεν κατόρθωσαν να επαναφέρουν την Αμπιγκέιλ, που τέσσερα χρόνια νωρίτερα και σε ηλικία 16 ετών είχε εγγραφεί στο μητρώο των δωρητών οργάνων. Η καρδιά της μεταμοσχεύθηκε σε έναν 21χρονο από τη Λουιζιάνα, ενώ λήπτες άλλων οργάνων της έγιναν άλλοι τρεις άνθρωποι.
Πριν από περίπου έναν μήνα, στις 22 Μαϊου, ο Μπιλ Κόνερ, ανέβηκε στο ποδήλατό του και πήγε να βρει τον λήπτη της καρδιάς της κόρης του, μόνο και μόνο για να ακούσει τον χτύπο της καρδιάς της και, παράλληλα, να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για τη δωρεά οργάνων.
Η συνάντηση έγινε αφού πρώτα ο Κόνερ χρειάστηκε να διανύσει μια απόσταση 2.200 χιλιομέτρων και τις στιγμές κατέγραψε το CBS. Όμως η Λουιζιάνα δεν ήταν ο τελικός προορισμός του ταξιδιού. Ο Κόνερ έχει σκοπό να φτάσει μέχρι τη Φλόριντα και το νοσοκομείο όπου έγινε η λήψη των οργάνων. Στο τέλος, θα έχει διανύσει μια απόσταση μεγαλύτερη των 3.500 χιλιομέτρων και έχει ανοίξει μια καμπάνια στο GoFundMe όπου ζητάει χρηματοδότηση από όποιον μπορεί να δώσει τον οβολό του.
Ο ίδιος λέει πως το ταξίδι του έχει ως σκοπό να ενθαρρύνει τους ανθρώπους να γίνουν δωρητές οργάνων. Ας μη γινόμαστε εγωιστές και να θάβουμε (ή καίμε) κάτι που μπορεί να είναι θησαυρός για έναν άλλο άνθρωπο.
Μιας και το έφερε η κουβέντα, η σελίδα του δικού μας Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων είναι αυτή εδώ και εδώ είναι διαθέσιμες οι πληροφορίες για όσους θέλουν να γίνουν δωρητές μυελού.


Βόλτα για θέατρο στη Βουλιαγμένη

Η συγγραφέας θα διηγηθεί αποσπάσματα από το νέο της βιβλίο “O Μαγικός Αυλός”, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, και θα γνωρίσει τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ στα παιδιά, μεταφέροντας τις μελωδίες του μέσα από το γνωστό παραμύθι.
Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 11 το πρωί με δημιουργική απασχόληση για τα παιδιά και θα ακολουθήσει η παρουσίαση του βιβλίου “O Μαγικός Αυλός” με αποσπάσματα από τη θεατρική παράσταση και με φόντο τη Λίμνη. Για πληροφορίες σχετικά με την εκδήλωση μάλλον θα σας κατατοπίσουν από την ίδια τη Λίμνη στο τηλ. 210 8962237.
Στην περίπτωση, τέλος, που ψάχνεις σχετικές πληροφορίες, για τον "Μαγικό Αυλό" του Μότσαρτ θα σε κατατοπίσει σχετικά η Wikipedia.
 


Ζητούνται οδηγίες χρήσης για γονείς και παιδιά

Εχουμε λοιπόν τον γονιό που ρωτάει εάν έκανε καλά που έκοψε το χαρτζιλίκι στην κόρη του επειδή εκείνη άκουγε ραπ. Ελαβε περισσότερες από 100 απαντήσεις, με τις απαντήσεις να εντοπίζονται κυρίως μεταξύ του “όχι” και το “είσαι με τα καλά σου άνθρωπέ μου”.

Στο κλαμπ των 100 απαντήσεων μπήκε και η ερώτηση “Πώς θα ένιωθε ένας έφηβος όταν διαπιστώνει πως οι γονείς του κοιτάζουν το κινητό του τηλέφωνο”. Ναι ,έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να διαβάζεις την άποψη που διατυπώνουν τα παιδιά όταν ακούνε κάτι σαν “αυτό είναι για το καλό σου”.

Άλλο ένα κατοστάρικο σημειώθηκε στην ερώτηση σχετικά με το αν κάποια γυναίκα μπορεί να θηλάζει το παιδί της δημοσίως, όπου οι απαντήσεις κυμαίνονται στο λογικό πλαίσιο μεταξύ του “προφανώς” και “ναι”.

Χαμηλότερο ήταν το σκορ στην ερώτηση αν είναι εντάξει να αφήνει κάποιος τον γιό του να παίζει με κούκλες. Φανταστικές απαντήσεις και εδώ, ορισμένες συνοδεύονται και από παραπομπές  και στις περισσότερες θα βρείτε τη φράση “φυσικά και είναι εντάξει”.

Κάποιος ζητάει να του συμπληρώσουν τη φράση “Θυμώνω όταν οι γονείς μου………” και οι απαντήσεις μάλλον θυμίζουν σε έναν σημερινό γονιό τη δική του εφηβεία. “Θυμώνω όταν οι γονείς δεν παίρνουν εμένα και τα όνειρά μου στα σοβαρά” αλλά και “Θυμώνω όταν οι γονείς μου μου λένε ‘όταν ήμουν στην ηλικία σου’” καθώς και “θυμώνω όταν οι γονείς μου λένε πως αυτό που μου συμβαίνει δεν είναι κάτι σοβαρό”. Κάποια είναι καλά και ενδιαφέροντα, κάποια όχι και τόσο, αλλά δίνουν αυτό που λέμε προοπτική…

Σε ένα άλλο, αρκετά συζητημένο και στη χώρα μας, θέμα, ζητούνται απόψεις στο αν τα ομόφυλα ζευγάρια πρέπει να έχουν το δικαίωμα να μεγαλώνουν παιδιά. Οι απαντήσεις ήταν καταφατικές και, ίσως, η πιο αποστομωτική να είναι αυτη μιας μητέρας που λέει πως “σε σχέση με τα παιδιά μου χρησιμοποίησα τα γεννητικά μου όργανα μόνο για να γεννήσω”.

Λιγότερες -αλλά διαφωτιστικές- είναι οι απαντήσεις στην ερώτηση αν οι γονείς γνωρίζουν πως το παιδί τους είναι γκέι, αλλά μάλλον αυτή δεν είναι η μόνη ερώτηση για το συγκεκριμένο θέμα, απλώς έτυχε εμείς να σκοντάψουμε σε αυτή.

Κλείνουμε αυτή τη μικρή περιήγηση με μια ακόμα ερώτηση που συγκέντρωσε περισσότερες από εκατό απαντήσεις. “Ποια είναι η πιο άβολη συζήτηση που έχεις κάνει με τους γονείς σου;”. Φυσικά απαντούν νέοι, κυρίως, οπότε οι μεγαλύτεροι μάλλον έχουν πράγματα να μάθουν.

Δείτε περισσότερα: Quora


Sims 4: Ο... εξομοιωτής γονέων είναι εδώ

Πώς είναι να μεγαλώνεις παιδιά; Πώς είναι να ζεις με παιδιά; Ποια είναι τα ωραία και ποια τα λιγότερο ωραία;
Γνωρίσαμε το SimCity από τις πρώτες του ημέρες στη δεκαετία του ’90 και μετά πέσαμε με τα μούτρα στους Sims. Πριν από λίγες μέρες η Electronic Arts ανακοίνωσε μια επέκταση στον… εξομοιωτή ζωής με τον προφανή τίτλο The Sims 4: Parenthood και για όποιον έχει παιδιά οι πίστες και οι δοκιμασίες μάλλον είναι εύκολες και προβλέψιμες.
Η Electronic Arts αναφέρει ότι η νέα επέκταση κατασκευάστηκε μετά από πολλά αιτήματα των φίλων της σειράς Sims. Μάλλον κουράστηκαν να κερδίζουν τις εύκολες δοκιμασίες της καριέρας και των σχέσεων και σκέφτηκαν ότι θα ήθελαν μια παραπάνω πρόκληση, να δουν πώς μπορούν να (απο)γοητεύσουν ένα παιδί από τα πρώτα του χρόνια μέχρι την εφηβεία. Αναλαμβάνοντας την ανατροφή τους διαπλάθεις τον χαρακτήρα των (ψηφιακών βεβαίως) παιδιών και επίσης πρέπει να βοηθάς στα διαβάσματα και να συνεργάζεσαι με άλλους γονείς και κηδεμόνες.
Η εταιρεία λέει πως η επέκταση θα είναι διαθέσιμη στις 30 Μαϊου για PC και Mac. Λέγοντας “επέκταση” εννοείται πως πρέπει να έχετε ήδη εγκατεστημένο το Sims 4 με όλες τις ενδιάμεσες ενημερώσεις του.
Όσοι έχουμε παιδιά μάλλον δεν χρειαζόμαστε το "εικονικό" περιβάλλον της EA, ε; Όχι τίποτε άλλο, έχουμε κάτι προβλήματα στο SimCity με το κυκλοφοριακό που επείγουν...
Δείτε περισσότερα
Η ανακοίνωση της  Electronic Arts


Αμάν βρε μπαμπά!

Φυσικά και είμαστε τέλειοι και ξέρουμε καλύτερα και είμαστε σούπερ και απ' όλα αλλά κάποιοι από εμάς -προφανώς ελάχιστοι- εκδηλώνουν κατά καιρούς στιγμές αδυναμίας ή, όπως θα το έθετε κάποιος που θα ήθελε να τονίσει τον αλάνθαστο χαρακτήρα του, θέλουν να δουν πώς είναι όταν κάνεις λάθος. Κατά διαβολική σύμπτωση, στις στιγμές αυτές υπάρχει μια κάμερα που απαθανατίζει τα γεγονότα...
 
Και σουτ:


Ο μπαμπα-σούζας


Με λίγη βοήθεια:


Ο μπαμπα-σούζας (2)


Πάνω - κάτω όχι κάτω πάνω από την μπάρα


Ο κυρίαρχος του πλανήτη


Αυτό θα το πληρώσεις. Στο μέλλον


Και εσύ θα το πληρώσεις. Εις διπλούν


Μη δουν κάποιον λίγο αφηρημένο, αμέσως να βάλουν σήματα


Πεεεεεεεφτει...


Τι εννοείς λέγοντας "μάρσιπος";


Ενας υπομονετικός δάσκαλος


Κούνια μπέλα


Να γνωριστούν μεταξύ τους, θα κάνουν καλή παρέα


Σε αγαπώ αλλά όχι

Ο πειρασμός να είναι τα παιδιά πάντα ευχαριστημένα είναι μεγάλος και οι παλαιότερες γενιές έχουν ένα κάποιο ταλέντο στο να κακομαθαίνουν τις νεότερες, αλλά ας δούμε τι λένε και οι ερευνητές.
Σε ένα πείραμα, λοιπόν, το 2015 ζητήθηκε από μερικούς από τους μετέχοντες να γράψουν μια μικρή έκθεση για μια περίοδο στην παιδική τους ζωή που δεν είχαν όλα όσα ήθελαν. Μια άλλη ομάδα κλήθηκε να γράψει για την αφθονία που χαρακτήρισε τα πιο ξέγνοιαστα, μάλλον, χρόνια τους. Στο τέλος ζητήθηκε και από τις δύο ομάδες να λύσουν ένα πρόβλημα με τη χρήση εκείνου του φοβερού πλαστικού φύλλου συσκευασίας με τις φουσκάλες. Η έρευνα αναλυτικά είναι εδώ για τα περαιτέρω, σημασία έχει πως εκείνοι που ανέφεραν μια κάποια συγκράτηση ή και στερήσεις κατά την παιδική τους ηλικία, δηλαδή δεν τα είχαν όλα, έδειξαν να είναι περισσότερο δημιουργικοί. Οι άλλοι, οι ας τους πούμε πιο άνετοι στα παιδικά τους χρόνια δεν έδειξαν την ίδια ευρηματικότητα. Ο καθηγητής Scott Sonenshein
υποστηρίζει πως η αφθονία είναι αυτή που μας κακομαθαίνει και μάλλον δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα η θέση του. Όταν έχεις τα σωστά εργαλεία γύρω σου δεν αυτοσχεδιάζεις, αλλά άμα λείπει το σφυρί, τον ρόλο του μπορεί ξαφνικά να παίξει μια πέτρα ή κάτι άλλο, βαρύ και ανθεκτικό. Επίσης, η απουσία αφθονίας είναι υπεύθυνη για μια σειρά από θαύματα στην κουζίνα μας, από τα αλλαντικά μέχρι τις πίτσες π.χ. Ο Sonenshein περιγράφει πως αντί να οργανώσει ένα τυπικό πάρτι για την κόρη του, έστησε ένα παιχνίδι θησαυρού στο πάρκο της περιοχής του ζητώντας από τα παιδιά να βρουν εργαλεία για να λύσουν προβλήματα όπως πώς να προστατεύσεις ένα αβγό που πέφτει από ψηλά. Τα παιδιά, λέει, είναι από τη φύση τους ευρηματικά, αρκεί να τα αφήνουμε να είναι ευρηματικά.
Τα “όχι” λοιπόν μπορεί να κάνουν τα παιδιά πιο ευρηματικά, ακόμα και πιο κοινωνικά. Ενα “όχι άλλο tablet” για παράδειγμα μπορεί να οδηγήσει σε μια σειρά από δραστηριότητες και ένα “όχι άλλο διάβασμα” σε άλλες τόσες. Μάλλον έχει δίκιο ο κύριος καθηγητής…
 
Διαβάστε επίσης:
To Raise Better Kids, Say No από τους New York Times