Ενα παιδί μπροστά στα Μάρμαρα

- Κανονικά οι Καρυάτιδες είναι έξι αλλά εδώ είναι πέντε…
- (Μετράει). Ναι, πέντε είναι, η μία είναι λίγο χαλασμένη αλλά δεν πειράζει… Και η άλλη πού είναι;
- Στο Λονδίνο, στην Αγγλία. Πριν από πολλά χρόνια ήρθε εδώ ένας Αγγλος, ο λόρδος Ελγιν και πήρε την Καρυάτιδα, μαζί με πολλά ακόμα κομμάτια από αγάλματα, τα Μάρμαρα του Παρθενώνα που λέμε και τώρα όλα μαζί βρίσκονται σε ένα άλλο μουσείο στο Λονδίνο.
(Λίγο αργότερα στην αίθουσα του Παρθενώνα)
- Γιατί αυτά είναι άσπρα μπαμπά;
- Γιατί είναι αντίγραφα, τα κανονικά είπαμε πριν είναι μαζί με τη μία Καρυάτιδα στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο…
- Αυτό δεν είναι σωστό!
- Και γιατί δεν είναι;
- Γιατί τα αγάλματα πρέπει να είναι μαζί!
- Και τι προτείνεις;
- Να μας τα γυρίσουν πίσω!
- Να μην τους στείλουμε και αυτά εκεί λες;
- Οχι βέβαια! Αφού εδώ τα έφτιαξαν εδώ πρέπει να τα φέρουν…


Οι πρώτες του εξετάσεις

Τον ακούω να φυσάει και να ξεφυσάει, να κοντανασαίνει, να ανοίγει την πόρτα του δωματίου του και μετά από λίγο να την κλείνει με δύναμη πίσω του για να κλειστεί μέσα για ώρες. Υστερα πάλι να βγαίνει για να πιει μια γουλιά νερό από το ψυγείο και να ρίχνει ματιές στον μικρό που παίζει αμέριμνος στον υπολογιστή καθώς ήδη τον έχει τυλίξει το καλοκαίρι.
«Πως τα πας αγόρι μου;»
-Καλά!
«Τελειώνεις με την επανάληψη της Ιστορίας;»
-Ναι
«Και μετά τι έχεις να κάνεις;»
-Νεοελληνικά κείμενα
«Χρειάζεσαι βοήθεια σε κάτι;»
-Όχι
Φεύγει βιαστικά. Κλείνεται στο δωμάτιό του.  Δεν τον φτάνει το τρελό πάρτι που κάνουν, στα 13, οι ορμόνες του, έχει και τις εξετάσεις. Τις πρώτες του εξετάσεις στη σχολική του ζωή. Δεν ξέρει πως είναι. Υποπτεύεται αλλά, αισθάνομαι, ότι ακόμη δεν το έχει συνειδητοποιήσει πλήρως ή τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι εγώ. Μπαίνω στα παπούτσια του κάνοντας γρήγορη αναδρομή στα δικά μου χρόνια όταν πρωτοπήγα γυμνάσιο. Δεν βοηθάει. Ανήκω στην καταραμένη γενιά που έδινε απολυτήριες εξετάσεις από το Δημοτικό. Μετά εισαγωγικές εξετάσεις για το Γυμνάσιο. Μετά εξετάσεις και τον Φεβρουάριο και τον Ιούνιο. Υστερα εξετάσεις για να μπω στο Λύκειο που μόλις είχε δημιουργηθεί. Τέσσερεις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις πέρασαν σαν οδοστρωτήρες από πάνω μου.
Σειρά μου να φυσήξω και να ξεφυσήξω, να κοντανασάνω, να βγω και να ξαναμπώ από το μπαλκόνι, σαν το θηρίο στο κλουβί. Ξέρω ότι δεν μπορώ και δεν πρέπει να του μεταδώσω το άγχος μου για εκείνον. Από την άλλη σκέφτομαι μήπως δεν έχω κάνει κάτι καλά. Μήπως δεν τον στήριξα ή δεν τον πίεσα όσο πρέπει στη διάρκεια της χρονιάς. Μου μοιάζει πολύ. Είναι το ίδιο επιλεκτικός με μένα. Διαβάζει αυτά που γουστάρει, υποτιμάει κάποια μαθήματα, αφήνει πίσω εκείνα που δεν του αρέσουν ή που δεν του αρέσει ο καθηγητής ή η καθηγήτρια. Το αποτέλεσμα φάνηκε στα τρίμηνα. Και 18άρια και 13άρια. Και ύψος και βάθος. Όπως εγώ. Μόνο που σχεδόν πάντα έπαιρνα τη ρεβάνς στις εξετάσεις. Δώδεκα μαθηματικά όλο το χρόνο; 18 στις εξετάσεις! Εντεκα στα Λατινικά στα τρίμηνα; Είκοσι στις εξετάσεις. Σκόρπιζα τον τρόμο στους καθηγητές κι έβγαζα και «βρώμα» ότι με αδικούν και με έχουν πάρει με κακό μάτι. Το γλεντούσα αυτό! Ηταν το παιχνίδι μου!
Θα κάνει άραγε το ίδιο;
Με τρώει αυτή η απορία. Δεν τον ξέρω κι ας είναι γιος μου. Τον μαθαίνω. Την κάθε στιγμή, την κάθε εποχή του. Κι όμως, να το λάθος: κάνω τις δικές μου προβολές επάνω του. Στην ουσία αγχώνομαι για το παιδί μου ήμουν και όχι για το παιδί που είναι!
Σήμερα ο Χάρης μου δίνει τα πρώτα του μαθήματα. Γράφω αυτές τις αράδες περιμένοντάς τον στο σπίτι. Ταυτόχρονα διαβάζω ειδήσεις για τις Πανελλαδικές που ξεκίνησαν, αυτές που σύντομα θα έχει να αντιμετωπίσει κι εκείνος…
Δεν έχω κάτι να τον συμβουλέψω. Δεν έχω να συμβουλέψω ούτε κι εσάς τίποτα παρά μόνο να ζήσετε με όλο σας το είναι και αυτή την φάση των παιδιών σας. Πονέστε μαζί τους. Χαρείτε μαζί τους. Σταθείτε δίπλα τους. Αυτό έχουν μόνο ανάγκη. Τίποτα άλλο…
Σας συνιστώ όμως να διαβάσετε αυτό το κείμενο της Μυρσίνης Κωστοπούλου από το Blog“Ψυχολογία, Φιλοσοφία, Επιστήμες, Παιδεία”.
Και καλή τους επιτυχία!


"...σβήνει τα όνειρά μου!"

Καθόμαστε στο σαλόνι και παρακολουθούμε κάνοντας ανελέητο ζάπινγκ από κανάλι σε κανάλι και από πάνελ σε πάνελ. Σχολιάζουμε, γράφουμε στα lap-top που έχουμε μπροστά μας, διαβάζουμε τα μηνύματα των άλλων. Το σπιτικό "εκλογικό κέντρο" σε πλήρη λειτουργία. Είναι πια περασμένα μεσάνυχτα όταν ακούμε τη φωνή του μικρού μας γιού -πέντε χρόνων τότε:
"Μαμά!"
Γυρίζουμε και οι δύο τα κεφάλια. Τον βλέπουμε να στέκεται στο κεφαλόσκαλο με τα πυτζαμάκια του και να τρίβει το ένα του μάτι με το χέρι.
"Τι είναι αγοράκι μου, έχεις κάτι;"
"Ναι! Εχω!"
"Τι; Εχεις;"
"Χαμηλώνετε την τηλεόραση γιατί σβήνει τα όνειρά μου;"
Μένουμε "παγωτό"! Τι είπε τώρα;
Προφανώς το παιδί μιλούσε κυριολεκτικά. Δεν μπορούσε να το πάρει ο ύπνος λόγω θορύβου. Ομως η φράση ήταν μαγική!
Η μαμά του τον παίρνει αγκαλιά και τον πάει πάλι στο δωμάτιο. Χαμηλώνω εντελώς τον δέκτη. Μετά γράφω αυτό που είπε στο Twitter. Ηταν το δικό του μήνυμα. Εγινε μήνυμα πολλών. Ενα-δύο χρόνια μετά συνέχιζε να κάνει το γύρο των διαδικτύου. Κάποιοι μου είπαν ότι το είδαν γραμμένο και σε έναν τοίχο. Δεν ξέρω αν όντως έγινε σύνθημα. Το σίγουρο είναι ότι υπάρχει για πάντα γραμμένο στη μνήμη μου.
---
Στείλτε μας τις "μαγικές" φράσεις των δικών σας παιδιών. Εχουμε πολλά να μάθουμε από τη σοφία τους...


Αμμος στα πόδια

Παιδικά χρόνια. Περιμένεις πώς και πώς τη θάλασσα, για να μετρήσεις μπάνια και αριθμό παγωτών που θα βάλεις στο άτυπο πρωτάθλημα που κάνεις με φίλους και συμμαθητές σου. Η άμμος στα πόδια και στα παπούτσια σου. Μια φωνή ακούγεται από το βάθος του σπιτιού όταν γυρνάς την ώρα που ο ήλιος έχει πια πέσει, "τίναξε τα πόδια σου πριν μπεις, νταμάρι έχουμε γίνει εδώ μέσα". Μπαμπάδες που καταβρέχουν πατούσες και παπούτσια στην αυλόπορτα. Το αμάξι έχει μια σεβαστή ποσότητα άμμου, άλλο όμως η άμμος στο κάθισμα, άλλο στο σαλόνι, μην τα ισοπεδώνουμε όλα, βγάλε τώρα την άμμο από τα πόδια...
Και εσένα να σε τριβελίζει η απορία, αν το κάστρο που φτιάξατε νωρίτερα στην άμμο θα περάσει τη βραδιά. Δεν θα την περάσει. Λίγο ο αέρας λίγο το κύμα αύριο στο ίδιο σημείο που είχες στήσει το δικό σου Κάμελοτ θα υπάρχει ένα άμορφο λοφάκι. Δεν πειράζει, πάμε ξανά και αυτή τη φορά θα φτιάξουμε μεγαλύτερη τάφρο. Πιο ψηλές πολεμίστρες. Μια σημαία από φύκια εδώ, μια μικρή τρύπα-παγίδα καλυμμένη με καλάμια και από πάνω άμμο. Πάλι τσουρουφλίστηκες στην πλάτη... Πάλι ήπιες νερό όταν βούτηξες... Πάλι κόλλησε άμμος στα πόδια.
Να'ναι οι άνθρωποι που έγραψαν τις γραμμές του νομοσχεδίου μεγαλωμένοι με άλλα παιδικά χρόνια; Με σπίτι βαθιά στην πόλη που τα καλοκαίρια τα περνούσαν στη δροσιά του κλιματισμού μελετώντας για να περάσουν τους συμμαθητές τους όχι στα παγωτά και τα μπάνια αλλά στη Γεωμετρία; Τι σόι άνθρωποι να είναι αυτοί; Μην τα παιδικά τους χρόνια τα έζησαν μελετώντας διαγραμματικές ροές εσόδων και εξόδων; Μπορεί να μην έχουν παιδιά, σύμφωνοι. Φίλους με παιδιά; Ανίψια; Σε έναν κόσμο μεγάλων να ζουν; Ακόμα και έτσι, όλοι μα όλοι τους ένας ένας διαλεγμένοι να είναι; Ενας δεν γύρισε να πει "ρε παιδιά, όχι και έτσι..."; Ενας δεν θυμήθηκε πώς είναι η άμμος στα πόδια...
Γρήγορα θα ξαναβρούμε μπροστά μας διατάξεις όπως αυτές του νομοσχεδίου. Διατάξεις "για άρση των περιορισμών" και "ενίσχυση της επιχειρηματικότητας στον αιγιαλό" και "τήρηση των δεσμεύσεών μας έναντι των διεθνών δανειστών". Μπορούμε πάντα να τα κάνουμε χειρότερα. Το έχουμε δείξει άλλωστε έχοντας ήδη ξεδιπλώσει όλη την ανοργανωσιά και τον εγωκεντρισμό μας στις παραλίες, με τα 120 ντεσιμπέλ και τα φυτεμένα αποτσίγαρα. Σίγουρα μπορούμε να τα κάνουμε χειρότερα. Με 130 ντεσιμπέλ, συστοιχίες από ομπρέλες παραταγμένες σαν τάγμα, τσιμεντένιες κατασκευές και ξύλινα δάπεδα για να μην μπαίνει η άμμος στα πόδια...
Αυτό θα'ταν... Αυτό έφταιξε για την κατάντια μας... Επρεπε να το'χαμε καταλάβει από την αρχή... Αυτή φταίει... Η άμμος στα πόδια...
Στο twitter: #SaveGreekCoast
Στο facebook: #SaveGreekCoast
Το νομοσχέδιο στη δημόσια διαβούλευση
 


300 λέξεις για άλλα 3.000.000 λέξεις…

Νύχτα κι εκείνη. Το ραντεβού ήταν για το πρωί όμως πριν σημάνουν μεσάνυχτα τον πιάσαν οι βιασύνες. Ευτυχώς το βαλιτσάκι ήταν δίπλα στην πόρτα. Ρίξαμε μια ματιά στις εναλλακτικές διαδρομές.Read more


Χρώματα και αρώματα

- Τι σου μυρίζουν τα χρώματα;
- Τα χρώματα;; Τίποτα...
- Να σου πω τι μυρίζει το κίτρινο;
- Για πες...
- Λεμόνι... Και χαμομήλι!
- Α έτσι λοιπόν. Και το κόκκινο; Μυρίζει το κόκκινο;
- Ναι! Μυρίζει λουλούδι...
- Και το μπλε;
- Μα δεν υπάρχει μπλε τσάι βρε μπαμπά!