Αν δεν γλιτώνει το παιδί;

Photo by Stefano Pollio on Unsplash

Σοκ, αποτροπιασμός και άλλα βαρύγδουπα για τους απαθείς ενήλικες που έβλεπαν παιδί 8 χρονών να ψυχορραγεί εγκλωβισμένο στη βαριά πόρτα εργοστασίου και στο τέλος να σβήνει εκεί. Ένα έγκλημα απάθειας που είναι βαρύτερο από τα καθημερινά εγκλήματα απάθειάς μας, όταν γυρίζουμε από την άλλη μεριά στη θέα του μικρού παιδιού στο βαγόνι του μετρό που ζητάει λίγα ψιλά για τη μουσική που παίζει ένας μεγαλύτερος (γονιός; αδελφός; συγγενής; ποιος ξέρει, κανείς δεν ρωτάει).

Μια ακόμα μαύρη στιγμή ένα ακόμα στραμμένο βλέμμα…

Σαν εκείνο στη θέα του μωρού που δεν θα έπρεπε να είναι στην αγκαλιά (της μάνας; της αδελφής; της θείας; κάποιας άλλης;) σε μια γωνιά του δρόμου ζητιανεύοντας.

Στραμμένα βλέμματα απάθειας γεμάτα με «άσε μην μπλέξω » μέχρι που οι κάμερες ασφαλείας σε υποχρεώνουν να κοιτάς ξανά και ξανά, πώς ο θάνατος χορεύει με ένα παιδί οκτώ χρονών.

Που δεν θα γίνει εννιά…

Ένα παιδί που δεν μάθαμε το όνομά του (τουλάχιστον, όχι ακόμα)… Όπως για πολλά άλλα που χάνονται χωρίς το όνομά τους να ακουστεί ποτέ, για κάθε Άρθουρ χιλιάδες ανώνυμα παιδιά σφηνωμένα σε πόρτες, φυλακισμένα σε υπόγεια, ξεβρασμένα σε ακτές.

Αν γλιτώσει το παιδί…

Και όταν, δεν;…