Εντάξει, κάθε αρχή και δύσκολη και έρχεται ο καιρός που κάθε κατεργάρης θα πρέπει να καθίσει στον πάγκο του, επίσης όλα κάποτε τελειώνουν και γενικά υπάρχουν δεκάδες φράσεις που ταιριάζουν με την έρημη την πρώτη ημέρα στο σχολείο ίσως και τη δεύτερη και την τρίτη.
Αλλά όταν το πιτσιρίκι σου λέει τη φράση που γνωρίζεις ήδη πως θα το σημαδέψει για όλη του τη ζωή γνωρίζεις πως δεν είναι καιρός για παροιμίες και για “οι σοφοί άνθρωποι λένε” και τα λοιπά. Καιρό πριν γίνεις γονιός ήσουν και εσύ παιδί. Και δεν ήθελες να πας σχολείο αύριο. Ίσως ούτε και τώρα θέλεις.
Τι μπορεί λοιπόν να απαλύνει τον… πόνο της πρώτης (δεύτερης, τρίτης κ.ο.κ.) μέρας στο σχολείο;
Μερικές ιδέες από την εμπειρία και τον περίγυρο.
Το σχολείο είναι ο χώρος σου μωρό μου. Δεν είναι οι δικοί μου φίλοι και γενικότερα οι φίλοι των μεγάλων, αλλά οι δικοί σου φίλοι, οι δικοί σου άνθρωποι και, πού ξέρεις, κάποιος από τους τωρινούς σου φίλους μπορεί να είναι δίπλα σου για πάντα.
Κάτι θα αγαπήσεις. Ναι, σύμφωνοι, η κάθετη διαίρεση είναι ένας μπελάς, στις μεγαλύτερες τάξεις μάλιστα παραμονεύουν οι εφαπτομένες και τα τριώνυμα, η Ιστορία είναι γεμάτη μισόλογα και για τα Θρησκευτικά ας μη μιλάμε καλύτερα. Το μάθημα της γλώσσας είναι και αυτό γεμάτο κανόνες και τώρα που το ξανασκέφτομαι, ναι, δεν έχεις λόγο να πας σχολείο, αλλά μέσα σε όλο αυτό το κουβεντολόι των μαθημάτων και τα κατεβατά των αριθμών είναι σίγουρο πως κάτι θα λάμψει μόνο στα μάτια σου, κάτι θα αγαπήσεις, από τις μπουρμπουλήθρες της σόδας όταν συναντιέται με το ξύδι, μέχρι τη διαφορά του “-αι” από το “-ε” ή τα χρόνια του Μινωικού πολιτισμού.
Σκέφτεσαι κάτι καλύτερο; Ολη μέρα στην τηλεόραση ας πούμε; Δεν το έκανες στις διακοπές σου και δεν θα το κάνεις ούτε τώρα γιατί κάποια στιγμή θα γυρίσεις και θα πεις την πιο βαριά λέξη που θα βρεις στο λεξικό: Βαριέμαι!
Να δεις τι σου’χω για μετά: Από μια βόλτα στη γειτονιά, μέχρι θερινό κινηματογράφο με την απαραίτητη προϋπόθεση – άγραφο νόμο κάθε γονιού: δεν του το έχεις τάξει.