Το σχολείο μου είναι στο δάσος

Forest school

Κάθε πρωί, γύρω στο μισό εκατομμύριο παιδιά στην πατρίδα μας παίρνουν τον δρόμο για το σχολείο τους και το σχολείο τους είναι συνήθως ένα κτίριο ή ένα συγκρότημα κτιρίων ή -για τους πιο άτυχους- προσωρινές λυόμενες κατασκευές και κοντέινερ. Την ίδια στιγμή, κάποια άλλα παιδιά στον “παγωμένο Βορρά” παίρνουν τον δρόμο για το δάσος.
Για τη συντριπτική πλειονότητα των δικών μας παιδιών η εκπαιδευτική διαδικασία είναι συνυφασμένη με ένα θρανίο. Ελάχιστα πράγματα γίνονται εκτός των τειχών της σχολικής αίθουσας συνήθως σε χώρους “βιωματικής εμπειρίας” που για τα παιδιά της μεγάλης πόλης είναι -με εξαίρεση ίσως τις καλοκαιρινές διακοπές- ο μόνος τρόπος για να βρεθούν κοντά στη φύση.
Στη Σκανδιναβία τη δεκαετία του ’50 εμφανίστηκαν τα πρώτα νηπιαγωγεία δάσους. Το σχετικό λήμμα στην Wikipedia πιστώνει στον Σουηδό Goesta Frohm την ιδέα για την προώθηση μιας φυσικής επαφής των παιδιών με τη… φύση. Η ιδέα, γνωστή στη Σουηδία ως Skogsmulle, διαδόθηκε γρήγορα πρώτα στη Δανία και τα σχετικά τελευταία χρόνια στη Βρετανία. Όλα φαίνεται να ξεκινούν από την παραδοχή ότι ο άνθρωπος έχει μια ενστικτώδη αγάπη προς τη φύση (τα λεφτά δεν τρώγονται, σε αντίθεση με τα περισσότερα φύλλα που έστω μπορείς να τα μασουλήσεις και όταν λέμε περισσότερα δεν εννοούμε όλα) και πως η αστικοποίηση διαβρώνει αυτή την αγάπη. Η διάβρωση αυτή ίσως να εντείνεται από την εργαστηριακή αίσθηση που αναπτύσσουμε για τη φύση, τη βλέπουμε κυρίως μέσω ντοκιμαντέρ και ριάλιτι σόου τύπου Survivor για παράδειγμα ή σε χώρους από τους οποίους έχει απομακρυνθεί κάθε κίνδυνος φυσικού απροόπτου. Μένει να φτιάξουμε μη ολισθηρό χιόνι, ίσως…
Πάμε πίσω στον Βορρά, όπου τα δασο-σχολεία βγήκαν από τη Σκανδιναβία το 1994, όταν δημιουργήθηκε η πρώτη μονάδα αυτού του τύπου στο Σόμερσετ στη Βρετανία. Δώδεκα χρόνια μετά υπήρχαν 140 δασο-σχολεία στη Βρετανία.
Στην πατρίδα μας ο διάλογος εξαντλείται στις εκάστοτε ιδέες που έχει ο εκάστοτε υπουργός Παιδείας και που με μεγάλη ευκολία ονομάζονται “μεταρρύθμιση” και αν κάποιος δάσκαλος έχει μια ιδέα ανάλογη με εκείνη του Goesta Frohm ενδεχομένως να βρεθεί αντιμέτωπος με πειθαρχικές κυρώσεις ή με την οργή της τοπικής κοινωνίας, ίσως επειδή “τα παιδιά τα στέλνουμε στο σχολείο να μάθουν γράμματα και όχι να σκαλίζουν τα χώματα και να γυρίζουν μέσα στις λάσπες”, φράση που δεν χρειάζεται να την ξύσει κανείς για να διαπιστώσει πως αυτό που κάνουμε είναι να στέλνουμε τα παιδιά στο σχολείο
Διαβάστε περισσότερα:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *