Δικαίωμα στη μουτζούρα

εχετε ένα από εκείνα τα στιλό που σβήνουν;

Σε πιάνει κάτι σαν σοκ όταν μαθαίνεις πως υπάρχουν στιλό που σβήνουν, τη στιγμή που εσύ ανήκεις σε εκείνη τη γενιά που έσβηνε τα λάθη του στιλό με την μπλε πλευρά της γόμας (κάτι που πολλά πολλά χρόνια αργότερα μάθαμε πως ήταν και αυτό λάθος), ξύνοντας στην ουσία την επιφάνεια της σελίδας.
Όλες αυτές οι μουτζούρες, όλα αυτά τα άρθρα και οι προθέσεις που τις “σφήνωνες” γραμμένες με μικρότερα γράμματα σε δεύτερο χρόνο ανάμεσα και πάνω από τις άλλες λέξεις, ίσως να μην υπάρχουν πια πουθενά στα τετράδια των σημερινών μαθητών.
Για κάποιο λόγο οι σελίδες πρέπει να παρουσιάζουν τελειότητα ή, αλίμονο, στην περίπτωση λάθους αυτό να μένει ανάμεσα στους τοίχους της τάξης, σαν η τάξη να είναι ένα μικρό Λας Βέγκας.
Τα παιδιά εξακολουθούν (μάλλον) να έχουν το δικαίωμα στο λάθος, αλλά αυτό πρέπει να διορθώνεται με διαγραφή, χωρίς κανένα σημάδι. Αρκούντως προβληματική προσέγγιση, αν λάβεις υπόψιν πως σε είμαστε αποτέλεσμα των λαθών μας, πολλά από όσα έχουμε γίνει και κάνει τα έχουμε ξεκινήσει λάθος και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Μια λάθος πεταλιά μας χάρισε αυτό το σημάδι στο γόνατο, ένα στραβοπάτημα από μια επίδειξη μπαλέτου στο σαλόνι κουβαλάμε αυτο το σημάδι πίσω στο κεφάλι που τόσο είχε λαχταρήσει τη μάνα και πού να πάμε στα εσωτερικά σημάδια.
Είναι ωραίο ένα καθαρό τετράδιο, αλλά θα είναι ωραιότερο με μερικές μουτζούρες εδώ και εκεί. Αν το τετράδιο καταφέρει να κερδίσει τη μάχη με τον χρόνο και τις εκκαθαρίσεις του μέλλοντος είναι πιθανότερο οι μουτζούρες να είναι τα σημεία που θα στέκεται περισσότερο το βλέμμα και η μνήμη.
Σε τελική ανάλυση, πώς θα αγαπήσεις τα λάθη σου αν δεν τα βλέπεις;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *