Home Daddy TalkΕξομολογήσεις Το νησί του Εγωπού

Το νησί του Εγωπού

by nikosmoumouris

Νομίζω πως είναι μοιραίο κάποια στιγμή, όσο και αν δεν το θέλεις, η φράση να σου γαργαλάει τον λαιμό και να θέλει να βρει διέξοδο.
“Εγώ που…”
Κάνε μας τη χάρη και σκέψου κάτι άλλο, το νησί του Εγωπού μπορεί να μείνει ερημονήσι.
Είναι παράξενος νομίζω ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να κατασκευάσεις ενοχές και η αλήθεια είναι πως μπορείς να τα κάνεις μαντάρα χωρίς να το συνειδητοποιήσεις. Δεν είχα γίνει πατέρας όταν, μιλώντας με έναν Αμερικανό περί ανέμων και υδάτων, γύρισε και μου είπε πως όταν μεγαλώνεις παιδιά (ο ίδιος ήταν εν αναμονή του δεύτερου), ό,τι και να κάνεις, “you gonna fuck up sometime”, κοινώς, κάπου θα τα σκατώσεις.
Τουλάχιστον μην τα σκατώσεις με το “Εγώ που…”
Δεν έχει καμία σημασία αν “εσύ που” ξενύχτησες στη δουλειά, “εσύ που” δεν τα βρόντηξες όταν σε πρίζωσε άσχημα ο προϊστάμενος, “εσύ που” δεν έχεις αγοράσει δεύτερο τζιν παντελόνι, “εσύ που” στερήθηκες τα πάντα. Σε κανένα παιδί δεν αξίζει το άδειασμα ενός φορτηγού ενοχής στην πλάτη του, ειδικά όταν δεν έχει καμία ευθύνη για όλα αυτά. Σε τελική ανάλυση, όταν αποφάσιζες να γίνεις γονιός εκείνο δεν ήταν εκεί γύρω για να εκφέρει άποψη. Άσε που αυτά τα “εγώ που” παίζουν να είναι και δανεικά (με βαρύ επιτόκιο και από αυτά που δεν διαγράφονται).
Ναι, μπορούμε ως γονείς να τα σκατώσουμε κάπου ή, κατά καιρούς, να τα σκατώνουμε, βλέπεις δεν υπάρχει σχολή γονεϊκής και κάποιες φορές το ένστικτό σου μπορεί να σε ξεγελάσει. Αλλά αυτό το σκάτωμα, τουλάχιστον, ας μην το κάνουμε με φτηνούς τρόπους.
 
Πρώτη εμφάνιση, στο Bright Side of Mom, στις 17 Μαρτίου 2016

You may also like

Leave a Comment