Home Daddy Talk «Μπαμπά, γιατί εκεί γίνεται πόλεμος;»

«Μπαμπά, γιατί εκεί γίνεται πόλεμος;»

by nikosmoumouris

Υπάρχουν πολλές ερωτήσεις των παιδιών μας που μπορούν να μας φέρουν σε αμηχανία. Κάποιες μπορεί να μας «παγώσουν» εντελώς είτε γιατί δεν τις περιμένουμε τη στιγμή που γίνονται είτε γιατί δεν έχουμε μια έτοιμη απάντηση ή κι αν ακόμη την έχουμε δεν είναι εύκολο να την διατυπώσουμε έτσι ώστε να γίνει κατανοητή από ένα παιδί. Μία από αυτές είναι και το «γιατί εκεί γίνεται πόλεμος;».
Ως παιδί δεν θυμάμαι να έκανα ποτέ αυτή την ερώτηση ποτέ. Κατά κάποιο τρόπο ήξερα. Ακουγα τις συζητήσεις των μεγάλων που είχαν ζήσει τον παγκόσμιο πόλεμο, την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Είχα ζήσει με ένταση, το καλοκαίρι του 1974, την εισβολή στην Κύπρο. Μπορεί να μην ήξερα και να μην καταλάβαινα τότε το πώς και το γιατί, όμως ήξερα τι είναι πόλεμος και πόσο πόνο προκαλεί. Στις γειτονιές παίζαμε πόλεμο με “Γερμανούς και Ελληνες”, με καουμπόιδες και ινδιάνους. Σήμερα παίζουν πόλεμο στις παιχνιδοκονσόλες και σίγουρα δεν είναι το ίδιο (γι αυτό όμως θα μιλήσουμε σε άλλο Post).
Μία καλή αρχή λοιπόν θα ήταν να ξεκινήσουμε την κουβέντα με τα παιδιά μας για το τι είναι πόλεμος.  Με τα λίγο μεγαλύτερα παιδιά ίσως είναι και μια καλή ευκαιρία για μια σύντομη επανάληψη στην ιστορία που έχουν ήδη διδαχθεί είτε αυτή αφορά την Τροία, τους Περσικούς πολέμους ή την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουν τα παιδιά τι είναι πόλεμος, ότι πόλεμοι υπήρχαν από τα πολύ αρχαία χρόνια και ότι και τότε όπως και σήμερα κατά τη διάρκεια των πολέμων γίνονταν «κακά» πράγματα –καλό είναι να μην γίνουμε ιδιαίτερα ακριβείς στις περιγραφές μας τρομοκρατώντας τα παιδιά.
Πολύ σημαντικό είναι επίσης να τους μεταδώσουμε ότι πόλεμος δεν σημαίνει μόνο μάχες, κατορθώματα  και ηρωισμοί αλλά και θάνατο, πείνα, αγωνία, φόβο ακόμη και για εκείνους που δεν είναι πολεμιστές.
dasos-kissousΚατά τη διάρκεια της συζήτησης οι απορίες και οι ερωτήσεις θα αυξάνονται διαρκώς, από την άλλη δεν πρέπει να φορτώνουμε τα παιδιά με πληροφορίες που δεν μπορούν να επεξεργαστούν ακόμη. Καλό είναι να βάλουμε ένα χρονικό όριο στην κουβέντα για να μην βαρεθούν και να υποσχεθούμε ότι θα την συνεχίσουμε κάποια άλλη στιγμή και βέβαια, να τηρήσουμε αυτή την υπόσχεση. Μπορούμε ακόμη να επιστρατεύσουμε μύθους, παραμύθια και τραγούδια με θέμα το πόλεμο (βλέπε παρακάτω).
Είναι καλό να περνάμε την προσωπική μας άποψη σε τέτοιου είδους κουβέντες, να διαλέγουμε όχθη; Μην προβληματίζεστε. Ναι! Είναι φυσικά και είναι καλό και οφείλουμε να το κάνουμε. Είναι όμως ακόμη καλύτερο να αφήνουμε πάντοτε –κι αυτό ισχύει με όλες τις συζητήσεις που κάνουμε μαζί τους- ένα παραθυράκι στα παιδιά λέγοντάς τους πως κι αυτά όταν μεγαλώσουν λίγο θα έχουν τη δική τους άποψη. Αλλωστε, συχνά, αν όχι πάντα εκείνα θα μας ρωτήσουν «κι εμείς σ’ αυτόν τον πόλεμο που γίνεται εκεί, με ποιους είμαστε;». Λέμε αυτό που πιστεύουμε, εξηγούμε ότι κι εμείς παρακολουθούμε όσα γίνονται και διαμορφώνουμε άποψη. Δεν είναι κακό να πούμε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις αισθανόμαστε μπερδεμένοι και λυπημένοι μαζί.
Δεν μιλάμε όμως μόνο εμείς. Δεν κάνουμε ούτε κήρυγμα ούτε σεμινάριο. Ας αφήσουμε χώρο και χρόνο στα παιδιά μας να που εκείνα πως βλέπουν τον πόλεμο, πόσο επηρεάζονται από όσα βλέπουν στην τηλεόραση ή από όσα συζητούν στο σχολείο και στις παρέες μας. Ακούμε με προσοχή και εντοπίζουμε σημεία που μπορεί να φανερώνουν υπερβολική ανησυχία και τρόμο. Αν τυχών παρατηρήσουμε κάτι που προκαλεί σε εμάς ανησυχία για το πώς εισπράττουν το πόλεμο –π.χ. αν μας πουν ότι βλέπουν εφιάλτες- ίσως είναι καλό να συμβουλευτούμε έναν ειδικό και να μην αυτοσχεδιάσουμε.
Ζούμε δύσκολες στιγμές. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η πτώση του αεροπλάνου, ο βομβαρδισμός της Γάζας με τα εκατοντάδες θύματα αλλά και οι πόλεμοι σε άλλα μέρη του πλανήτη αγγίζουν είτε το θέλουμε είτε όχι τα παιδιά μας. Δεν μπορούμε και ίσως δεν πρέπει να αποφύγουμε την έκθεσή τους σε αυτά τα γεγονότα. Τα παιδιά συμμετέχουν στη δημόσια συζήτηση ούτως ή άλλως. Οι ερωτήσεις έρχονται αυθόρμητα. Ας προετοιμαστούμε γι αυτές αποφορτίζοντάς τα αλλά και χωρίς να υποτιμάμε το θέμα.
 
Παραμύθια
Η Φάλαινα που τρώει τον πόλεμο, του Ευγένιου Τριβιζά
Ειρήνη του Αριστοφάνη, των Φ. Μανδηλαρά και Ν. Καπατσούλια
Ο σπόρος της ειρήνης, της Ίζαμπελ Πιν
Το δάσος με τους κισσούς, της Κατερίνας Αναγνώστου
33034_Cover:Document2
Ταινία
Ο Πόλεμος των Κουμπιών 
 
*Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο μπορείτε να το αναδημοσιεύσετε αρκεί να μην ξεχάσετε την πηγή. Επίσης περιμένουμε τις δικές σας απόψεις για το θέμα αλλά και προτάσεις για βιβλία, ιστορίες, τραγούδια, ταινίες με θέμα τον Πόλεμο.

You may also like

1 comment

Σαν σήμερα, πριν 100 χρόνια ξεκίνησε ο Μεγάλος Πόλεμος - My DadMy Dad 28/07/2014 - 14:50

[…] λοιπόν μια καλή ευκαιρία, όπως λέγαμε πριν από λίγες ημέρες, να μιλήσουμε στα παιδά μας για τον πόλεμο και τις […]

Reply

Leave a Comment