Home Daddy Talk Το καλύτερο βιολί του δάσους

Το καλύτερο βιολί του δάσους

by nikosmoumouris

Μια μέρα όλο το δάσος σηκώθηκε στο πόδι από τον καβγά του τζίτζικα με τον γρύλο. Ο καθένας έλεγε πως ήταν ο καλύτερος βιολιστής του δάσους και πως κάθε φορά που παίζει τη μουσική του, ο άλλος θα πρέπει να σωπαίνει.
Ο καβγάς ήταν τόσο δυνατός που τα πουλιά σταμάτησαν να κελαηδούν, οι λαγοί βγήκαν ανήσυχοι από τις φωλιές τους, οι νυφίτσες και τα ελάφια έτρεχαν με ανησυχία να δουν τι έχει συμβεί.
– Εγώ είμαι ο καλύτερος βιολιστής, έλεγε ο τζίτζικας δείχνοντας το φτερό του που έχει για βιολί και το πόδι του για δοξάρι.
– Τι μας λες; Εγώ είμαι ο καλύτερος βιολιστής, απαντούσε ο γρύλος.
Το σοφό ελάφι αποφάσισε πως δεν μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ αυτό το πράγμα.
– Εγώ λέω να σταματήσετε να τσακώνεστε και να κάνουμε διαγωνισμό. Θα παίξει πρώτα ο τζίτζικας και μετά ο γρύλος και όποιος παίξει με το βιολί του καλύτερα και πάρει το μεγαλύτερο χειροκρότημα, αυτός θα είναι και ο νικητής, είπε το ελάφι και όλα τα ζώα συμφώνησαν.
Ο τζίτζικας και ο γρύλος συμφώνησαν και αυτοί και την επόμενη μέρα στην καρδιά του δάσους ξεκίνησε ο διαγωνισμός. Ολα τα ζώα είχαν μαζευτεί από νωρίς κάτω από τη μεγάλη βελανιδιά, όπου θα ανέβαιναν με τη σειρά πρώτα ο τζίτζικας και μετά ο γρύλος.
Ο τζίτζικας δεν έχασε καιρό και με επιδέξιες κινήσεις άρχισε να τρίβει το πόδι του στο φτερό-βιολί του. Τζιτζι τζι τζι τζι τζιτζι… Πέρασε το πρωί, ήρθε το μεσημέρι, άρχισε να φτάνει το απόγευμα και ο τζίτζικας έδωσε το μεγαλύτερο κονσέρτο που είχε δώσει ποτέ του. Οταν τελείωσε, το δάσος σείστηκε από τα χειροκροτήματα.
Ο τζίτζικας καμάρωνε. “Σίγουρα τέτοιο χειροκρότημα δεν θα πάρει ο γρύλος” σκέφτηκε…
Μετά ανέβηκε ο γρύλος στη βελανιδιά και άρχισε το δικό του τραγούδι. Τρι τρι τρι τριτριτρι τρι τριτρι τρι τρι… Το απόγευμα πέρασε, ο ήλιος πήγε για ύπνο, βγήκε το φεγγάρι και ο γρύλος έπαιζε με μαεστρία τη μουσική του. Οταν τελείωσε και πάλι το δάσος σείστηκε από χειροκροτήματα.
Τα ζώα κοιτάχτηκαν. Το ίδιο έκαναν και ο τζίτζικας με τον γρύλο. Κανείς δεν μπορούσε να πει ποιος είχε κερδίσει το μεγαλύτερο χειροκρότημα. Μήπως ήταν για το τζιτζίκι; Μήπως για τον γρύλο;
Τότε πήρε ξανά τον λόγο το σοφό ελάφι.
– Νομίζω πως είστε και οι δύο άξιοι και δεν σας παραβγαίνει κανένας. Σκέφτομαι λοιπόν το εξής. Το τζιτζίκι να παίζει μουσική την ημέρα και ο γρύλος το βράδυ. Ετσι και εσείς θα είστε ευχαριστημένοι γιατί δεν θα σας ενοχλεί η μουσική του άλλου και εμείς θα περνάμε τις μέρες και τις νύχτες μας ακούγοντάς σας.
Ολοι συμφώνησαν. Ο τζίτζικας και ο γρύλος έδωσαν τα χέρια και συμφώνησαν να μην ξανατσακωθούν ποτέ.
Από τότε, ο τζίτζικας παίζει μουσική με το φως της μέρας και ο γρύλος ξεκινάει τη δική του συναυλία μόλις σουρουπώσει. Καμιά φορά, μάλιστα, μπορεί να τους ακούσετε να παίζουν μαζί. Αλλά ποτέ πια δεν ξαναμάλωσαν, έγιναν δύο καλοί φίλοι…
Photo credit: Flickr / Bruno Przywitowski

You may also like

Leave a Comment