Χορταστικά και καθαρά …"βρόμικα"

Η Παρασκευή το βράδυ έχει πλέον καθιερωθεί, εδώ και λίγα χρόνια,  ως η “βραδιά των βρόμικων”. Ετσι λοιπόν μπορεί να συμβούν δύο τινά: το πρώτο είναι τα πάρω τα αγόρια μου, 11 και 13 χρόνων και να πάμε σε κάποιο “ταχυφαγείον” άνευ μαμάς. Συνήθως πρόκειται για σουβλατζίδικο και ελάχιστες φορές σε μπεργκεράδικο. Αγαπημένη μας γειτονιά αυτή της Πανόρμου, κοντά στο σταθμό του μετρό, παναθηναϊκό πλέον κέντρο “βρόμικων” γαστριμαργικών απολαύσεων. Οι επιλογές πολλές. Από το κλασσικό Everest μέχρι κινέζικο δρόμου και βέβαια μια σειρά από ψητοπωλεία με έμφαση στο παραδοσιακό καλαμάκι (ή, πιο σωστά, σουβλάκι, όπως το λένε οι Θεσσαλονικείς).

Τα παιδιά έχουν το “ελεύθερο” να παραγγείλουν ο,τι τραβάει η ψυχή τους, προτάσεις γίνονται, εκ  μέρου μου, αμφιβολίες τίθενται όμως δεν επιβάλλονται. Είπαμε, η βραδιά είναι “βρόμικη” και είναι δική τους!

Συνήθως παίρνουν από μία πίτα-γύρο, μια μερίδα πατάτες και από ένα αναψυκτικό. Ο μεγάλος τελευταία παραγγέλνει και κάτι έξτρα -ένα  καλαμάκι, ας πούμε ή κάποιο ορεκτικό- αφού το ένα πιτόγυρο δεν του φτάνει πλέον. Σπάνια θα ζητήσουν κρέπες, ίσως γιατί αυτές που φτιάχνουμε στο σπίτι “απλά δεν παίζονται”. Ομως κι όταν το κάνουν αυτό θα αφορά γλυκιά και όχι αλμυρή κρέπα. Επίσης σπάνια έως και καθόλου δεν ζητούν τόστ μια “ανάγκη” που περισσότερο ταιριάζει σε παιδιά προχωρημένης εφηβείας. Εκείνο που ζητούν συχνά αλλά στο οποίο διατυπώνω σοβαρές ενστάσεις είναι το hot-dog. Εδώ, αν δεν έχω καρατσεκάρει το μαγαζί και τα υλικά του και δεν έχω δοκιμάσει ο ίδιος, δεν προχωράω. Με τα αλλαντικά ΔΕΝ παίζουμε ειδικά όταν πρόκειται να τα δώσουμε σε παιδιά. Τελεία. Για να μην το έχουν όμως απωθημένο και κάποια στιγμή πέσουν με τα μούτρα, μία από τις τέσσερις Παρασκευές του μήνα έχει σπέσιαλ αφιέρωμα στο σπιτικό hot-dog, οπότε είναι και η μοναδική φορά που θα πιουν, συνδεύοντάς το με Cola. (Ναι, ναι το ξέρω, εδώ το παρατραβάμε λίγο το όριο…)

Η δεύτερη εκδοχή της “βρόμικης βραδιάς” είναι να μείνουμε σπίτι και είτε να φτιάξουμε σπιτικές “βρομιές” είτε να παραγγείλουμε απ ‘εξω. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα στο hot-dog που λέγαμε προηγουμένως ή σε mexican night με σπιτικά τάκος, μπουρίτος και εντσιλάδας (συνταγές προσεχώς!). Στη δεύτερη θα παραγγείλουμε από τη γειτονιά. Το ερώτημα τώρα είναι συνήθως “Σουβλάκι ή πίτσα;” κι επειδή ο μεγάλος είναι υπέρ του πρώτου και ο μικρός υπέρ της δεύτερης, βαραίνει και η ψήφος μπαμπά και μαμάς ή το παίζουμε κορώνα-γράμματα. Γενικά, η πίτσα παίζει με μια πιθανότητα 1/5 αφού και πάλι η “δικιά μας” είναι καλύτερη (συνταγή επίσης προσεχώς).

Κυρίαρχη επιλογή και πάλι τα ψητοπωλεία. Με περίπου τις ίδιες βασικές επιλογές από τα αγόρια αλλά και με διάθεση για πειραματισμούς σε νέες για εκείνα γεύσεις και συνδυασμούς. Να, ο μικρός Τάσος, ας πούμε έχει αρχίσει να προτιμάει το κεμπάπ αντί για το συνηθισμένο γύρο!

Η “βρόμικη βραδιά” της Παρασκευής δεν είναι μόνο μια ανταμοιβή για τη δύσκολη εβδομάδα στο σχολείο ούτε απλώς μία ανακωχή δική μας με την κουζίνα και το μαγείρεμα. Είναι, όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο, ένας ακόμη ποιοτικός χρόνος με τα παιδιά μας αλλά και μια μύηση ενηλικίωσης αφού έτσι μαθαίνουν να παρεκτρέπονται …εντός των ορίων!

Συνιστούμε αυτόν τον οικογενειακό θεσμό ανεπιφύλακτα! Αφήστε που είναι μια καλή ευκαιρία να “παρεκτραπούμε” και εμείς οι μπαμπάδες έχοντας μάλιστα μια πολύ καλή δικαιολογία.

Στην Πανόρμου πάμε εσχάτως:

 Τον τελευταίο καιρό παραγγέλλουμε από:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *